เขา ฉัน เธอ

แต่ละวันผ่านไปช่างแสนยาวนาน ช่วงปิดเทอม พอเปิดเทอมปุ๊บพ่อแม่ นักเรียน ก็โทมาตามแต่เช้าเหมือนเดิม
เออยังดีแฮะ เพราะเซ็งเรื่องงาน มากมาย หรือเป็นแบบที่แม่บอกจิงๆ ว่าดวงฉานมันจะสบาย อยากไปทำงานตำแหน่งลำบากๆ ก็ไม่เคยได้ทำ อยากทำอะไรที่มันลำบากๆ ไม่เคยได้ทำ หรือความสามารถมันไม่ถึงฟระเนี่ยฉาน กลุ้มเจรงๆ ไม่รู้ๆ จะสู้ต่อไปๆ
ตระเวนสมัครตำแหน่งที่งานหนักๆๆๆๆ เค้าก็ไม่ให้ทำ ให้ไปสอบตำแหน่งที่ยากมากมาย แล้วมันจะได้ไหมเนี่ย เฮ้อ อยากทำใจจะขาดก็ไม่ให้ทำ ทำไมฟระ ไม่เข้าใจ
เปิดเทอมก็ดี ยังได้นั่งบ่นนั่งว่า เด็กๆ ที่มันกวนประสาท ก็ยังดี หายเหงา ที่ได้เถียงกับเด็กและก็สั่งก็สอนไปด้วย ถือเป็น Part Time ที่รู้สึกมีความสุขที่ได้ทำโดยไม่รู้สึกเหนื่อย สงสัยว่าเรารักไอ้เด็กๆพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะเนี่ย พอไม่ได้สอน มันก็เหมือนขาดอะไรไป แต่พอโดนมันเถียงโดนมันดื้อ ก็เหนื่อยใจ เถียงกะมันไม่ไหวจนแสบคอไปหมด ส่วนหนึ่งของเด็กพวกนี้ก็คงรักเราแหละนะ มันถึงชอบดื้อ ( เกี่ยวไหมนั่น ) ก็ถ้าไม่รักกันจิง คงเปลี่ยนครูไปนานแล้ว ก็เราเป็นครูที่ออกจะรับผิดชอบซะขนาดนี้ โทไป งดตลอด -_-' แหะๆ
ช่วงหายไข้แล้ว ก็คันๆ อยู่บ้านไม่ได้เหมือนเดิม ไปนอนบ้านคนโน้นที คนนี้ที จนเขาจะไล่ออกจากบ้านกันหมดแล้ว หึๆ ตอนไม่สบายก็พลาดไปหลายนัดเล้ยย แต่ที่พลาดแบบเซ็งๆ ก็คงเป็นคอนเสิด โปเตโต้เนี่ยแหละ พี่ปั๊บฉาน ฮือๆๆ
ถึงสบายดีก็ไปไม่ได้อยู่ดี บัตรหาแสนยากเย็น เลยส่งตัวแทนไปโย่ๆ กันมันไปเลย อิจฉาไอ้เพื่อนบ้า ได้ไปดูด้วย
คอนเสิด Linkin Park 11 นี้ ฉานก็ติดสอน อดอีก เซ็งจิงๆ อยากมันใจจะขาด อุตส่าหลอกล่อให้เพื่อนจ่ายค่าบัตรให้แล้วเชียว ปิ้ววว ปายอีก
มะเป็นไร รอจันจี้ ไปทริปชลบุรี และ ชะอำ อาทิดหน้าๆ ก็ได้ฟระ
เราสิ อยู่บ้าน ออกกะไอ้หนุเน็ท กะ จันจี้ก็ได้ ก็ทามไมอ่ะ กรูจะแจม แจมทุกงาน หึๆ รมณ์เสีย นอนอยู่บ้านช่างแสนอึดอัดจิงหนอ
ไปสองสลึง ตึ๊ง ตึงๆๆ
แดนซ์กะอีเน็ท กระจาย เหงื่อแตกยังกะไปแข่งวิ่งเฉลิมพระเกียรติ รั่วกานไปนะ
เมาค๊าบ..บ จะเหลือรึ แต่แปลกมากที่ไอ้เน็ท วันนี้ไม่ยักเมา ยังคุยรู้เรื่อง และ ยังรู้ตัวว่า มันเป็นคนอกหักอยู่ เออๆ นับหนึ่งกะกรูมาๆ
แล้วก็ไปกะจันจี้และเพื่อนฮากรุ๊บเดิมๆของจี้
แดงสดเป็นแดรกคูล่าเลย เสื้อฉานกับเล็บนังจันจี้
ยังไม่จบไอ้เน็ทตายไปกับภารกิจต่างๆนาๆ แต่ได้ให้สัจจะกับไอ้เน็ทไว้ว่า "ถ้าเน็ทไม่ออก ติ๊กก็ไม่ออกค่ะ คืนถัดมา"
แต่แหะๆ คันว่ะเพื่อน แรดออกมากะจันจี้ ในขณะที่โทหาเน็ทแล้ว เน็ทนอนตายว่ะ เสียงมานเนี่ยยังกะไปทำอะไรมาอย่างหนักหน่วงและไม่สามรถจะลุกขึ้นไปไหนได้อีกแล้ว ประมานนั้น เออๆ ไม่กวนก็ได้ ฉานไหวคนเดียว ฉานออก

SLim RCA.
คืนนี้เป็นคืนที่เมามันมาก ไม่อยากกลับเลย เพื่อนจันจี้แต่ละคน เฮฮาสุดๆ รู้สึกปลดปล่อยอย่างแรง หลังจากเป็นไข้มาอิๆ
แต่ก็ต้องกลับก่อนและไปหา สุดที่รักอย่างมาวมายที่ PRopt Bar ต่อ
thanks จันที่ตามมาส่งขึ้นแท๊กซี่ ไม่งั้นฉานมาวตายตรงนั้น
แต่เวรกรรมฉันใด มากับสุดที่รัก แต่ต้องมาเจอ อดูด เลิฟคนเก่าอย่างพี่โอ๊ตที่ร้านเดียวกัน เวรระกำ แน่แท้ คืนนี้ แดนซ์กะDarling อยู่ดีๆ หันไปควับใครวะ คุ้นๆ อิบอ๋าย น้องชายแท้ๆพี่โอ๊ต มองมาทำหน้าตกใจ แบบว่าไม่น่าเชื่อว่ากรูจะมากะผู้ชายที่ไม่ใช่พี่โอ๊ต
ไม่ตายก็คงเลี้ยงไม่โต คิดในใจ ไม่รอดแล้วกรู กลุ่มพี่โอ๊ต มากัน 10 กว่าคน อยู่หน้าห้องน้ำ กรูจะมีเรื่องไหมเนี่ย
แต่น่าแปลกที่พี่โอ๊ต ทำเหมือนมองไม่เห็น ทั้งที่ ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะติ๊กเข้าห้องน้ำหลายรอบ และ พี่โอ๊ตก็ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี
เขาคงเห็นแต่คงไม่ได้แสดงกิริยามากมาย ทำไม ต้องมาเจอกันด้วย ทั้งที่ ร้อยวันพันปี ไปเที่ยว ไม่เคยเที่ยวที่เดียวกัน คลาดกันตลอด
พี่โอ๊ต หลังจากที่ถามคืนนั้นไป คงแน่ใจไปครึ่งหนึ่งแล้วว่าเรามีใครใหม่ แต่หลังจากเจอกับตาวันนี้ คง100 เปอร์เซนต์และคงไม่สงสัยอีก อยากขอบคุณที่เข้าใจ และไม่มาหาเรื่องติ๊กเหมือนที่เคยมา เพราะถ้าเข้ามาด้วยความที่ยังหวงก้างอยู่ ก็ไม่รู้จะจบลงยังไง
สรุปว่าเรื่อง เขา ฉัน เธอที่กลัวมานานคงจบลง เนื่องด้วยพี่โอ๊ตเคยกล่าวไว้ว่า ถ้าเจอติ๊กกะแฟนใหม่ โอ๊ตจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ โอ๊ตทำใจไม่ได้ ไอ้เราก็กลัวไปสิ กลัวคนของเราต้องเจ็บตัว กลัวพี่โอ๊ตตายเพราะที่รักก็คงไม่ยอมใครแน่ๆ กลัวทำตัวไม่ถูก กลัวโน่นกลัวนี่หลายอย่าง กลัวเรื่องบานปลาย แต่มันก็จบลงด้วยดี เพราะพี่โอ๊ตไม่ได้ทำอะไร แต่ข้างในไม่รู้จะเป็นยังไง เพราะถ้าเราไปเจอก็คงเซ็งไม่ใช่น้อยล่ะ คงช้ำไปนาน
จบไปด้วยดี หรือไม่ ( ไม่รู้ แต่ที่รู้คืนนี้กรูมาว ว ว ค่ะ )
night night
กลับมาใหม่หลังวันเกิดนะเจ้า บั๊บบาย
อยากจะทราบจิงๆเลยว่า โกรกผมสีแดง แล้วทามไมมันออกมาดำมืดสนิทงี้ฟระ เป็นงง หึๆ แต่ไงก็ได้ เปลี่ยนไปก็ดีแล้ว ชักเบื่อขี้หน้าตัวเองอย่างแรง
To Friends
Thnks for everything .. I'm getting good coz of u guys!!
Love LOVE
ขอบคุณเพื่อน ที่ให้ที่อยู่ให้ข้าวกิน จะไปรบกวนบ่อยๆ เอิ๊กๆ |